Skip to content

Ultrafiolet A i swiatloczulosc podczas terapii wemurafenibem

3 miesiące ago

749 words

Wemurafenib (PLX4032, Zelboraf) jest selektywnym inhibitorem V600E BRAF.1 W fazie 1, 2 i 3 badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z nowotworami, które mają mutacje BRAF V600E, wemurafenib był związany ze stałą skutecznością i lepszym czasem przeżycia.2.3 Te dane doprowadziły do ??zatwierdzenia wemurafenibu do stosowania w Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii.
Typowe działania toksyczne obserwowane po wemurafenibu obejmują bóle stawów, wysypkę, zmęczenie i nadwrażliwość na światło.4 Z naszego doświadczenia wynika, że ??u niektórych pacjentów wystąpiła ciężka reakcja oparzenia słonecznego polegająca na bolesnym pęcherzeniu. Ta reakcja wpłynęła na ich codzienne czynności, w tym prowadzenie pojazdu; tacy pacjenci odczuwają nadwrażliwość na światło podczas jazdy samochodem.
Aby poinformować pacjentów o najbardziej odpowiednich środkach fotoprotekcyjnych, konieczne jest zidentyfikowanie odpowiedzialnego spektrum promieniowani a ultrafioletowego. W związku z tym ustaliliśmy minimalną dawkę rumienia (tj. Najniższą dawkę, która powoduje widoczny rumień na odbarwionej skórze) za pomocą urządzeń do naświetlania ultrafioletowego (Waldmann Lichttechnik). W przypadku ultrafioletu B (UVB) spektrum emisji zawierało fale o długości od 285 do 350 nm (pik, 310 do 315) i dla ultrafioletu A (UVA), widmo emisji wynosiło 330 do 450 nm (pik, 390 do 410) przy 10 minut i 24 godziny po napromieniowaniu u 5 pacjentów podczas leczenia wemurafenibem. Żaden z pacjentów nie miał historii chorób światłoczułych.
Ryc. 1. Ryc. 1. Światłoczułość podczas terapii wemurafenibem. Panel A pokazuje minimalną dawkę promieniowania ultrafioletowego B (UVB) (górny rząd pól) i ultrafiolet A (UVA) (dolny rząd pól). Pola napromieniowane promieniowaniem UVA wykazały zwiększający się rumień 24 godziny po napromieniowaniu. Pola napromieniowane promieniowaniem UVB nie wykazywały rumienia an i pigmentacji. Panel B pokazuje zaczerwienienie i obrzęk wywołane przez UVA 24 godziny po napromieniowaniu. Panel C pokazuje minimalną dawkę rumienia UVA. Przed napromieniowaniem pole napromieniowania dla UVA podzielono na dwie części z folią pokrywającą. Rumień został powstrzymany przez produkt ochrony przeciwsłonecznej specjalnie dostosowany do UVA.
Minimalna dawka promieniowania UVB była normalna (zakres od 0,008 do 0,099 J na centymetr kwadratowy) u wszystkich pacjentów. Minimalna dawka promieniowania UVA (zakres od 10 do 49 J na centymetr kwadratowy) została już znacząco zmniejszona u wszystkich pacjentów po 10 minutach i po 24 godzinach (Figura 1A). Trzech pacjentów zgłosiło palące, bolesne uczucie podczas ekspozycji na UVA. Pola napromieniowane promieniami ultrafioletowymi wykazywały intensywny rumień związany z wyraźnym obrzękiem (ryc. 1B).
U jednego pacjenta wykonano test minimalnej dawki promieniowania przeciw promieniowaniu UVA po nałożeniu dostosowanego UVA produktu chroniącego przed słońcem (filtr UVB był oktokrylenem, a filtry UVA to ecamsule, trisiloksan drometrizolu, avobenzon i dwutlenek tytanu), co powoduje pełna normalizacja (rysunek 1C).
Na podstawie charakteru i ewolucji zmian skórnych dochodzimy do wniosku, że wemurafenib powoduje fototoksyczność zależną od UVA. Zależność UVA jest również zgodna z doniesieniami o poparzeniach słonecznych po ekspozycji ultrafioletowej przez szkło podczas prowadzenia samochodu. W przeciwieństwie do UVB, UVA penetruje szkło.5 Te informacje i inne właściwości specyficzne dla UVA, takie jak stała intensywność niezależnie od światła dziennego i pory roku, powinny być przekazywane pacjentom, którzy rozpoczynają leczenie wemurafenibem. Z naszego doświadczenia wynika, że ??filtry słoneczne o szerokim spektrum działania były skuteczne w eliminowaniu fototoksyczności indukowanej przez UVA, a teraz zalecamy rutynowe stosowanie fil trów przeciwsłonecznych dostosowanych do UVA i odzieży w ultrafiolecie dla pacjentów otrzymujących wemurafenib.5 Harmonogram ochrony przed promieniowaniem ultrafioletowym, który bierze pod uwagę UVA -dowolna fototoksyczność powinna w dużym stopniu zapobiegać światłoczułości wemurafenibu.
Reinhard Dummer, MD
Jeannine Rinderknecht, MD
Simone M. Goldinger, MD
Szpital uniwersytecki Zurych, Zurych, Szwajcaria
Formularze ujawnień dostarczone przez autorów są dostępne wraz z pełnym tekstem tego listu na stronie.
5 Referencje1. Bollag G, Hirth P, Tsai J, i in. Skuteczność kliniczna inhibitora RAF wymaga szerokiej blokady docelowej w czerniaku BRAF-mutanta. Nature 2010; 467: 596-599
Crossref Web of Science Medline
2. Flaherty KT, Puzanov I, Kim KB, i in. Hamowanie zmutowanego, aktywowanego BRAF w przerzutowym czerniaku. N Engl J Med 2010; 363: 809-819
Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline
3. Ribas A, Kim KB, Schuchter LM, i in. BRIM-2: otwarte, wieloośrodkowe badanie II fazy dotyczące wemurafenibu u wcześniej leczonych pacjentów z mutacją dodatnią pod względem mutacji BRAFV600E z przerz [hasła pokrewne: stomatolog włocławek, nefrolog Wrocław, Psycholog Wrocław ]

[przypisy: lista oczekujących na leczenie sanatoryjne, hashimoto objawy psychiczne, inteligencja niższa niż przeciętna ]

0 thoughts on “Ultrafiolet A i swiatloczulosc podczas terapii wemurafenibem”