Skip to content

Żywienie pozajelitowe u krytycznie chorych dzieci

2 miesiące ago

681 words

width=680Odpowiednie dostarczanie składników odżywczych może pomóc zrównoważyć obciążenie kataboliczne narzucone przez krytyczną chorobę, zapobiegając pogorszeniu się odżywiania i poprawiając wyniki. Jednak pytania dotyczące najwłaściwszej dawki makroskładników odżywczych, drogi porodu, a zwłaszcza terminu uzupełniającego żywienia pozajelitowego u krytycznie chorych dzieci pozostają bez odpowiedzi (Tabela 1). Żywienie dojelitowe jest lepsze u pacjentów z prawidłowo funkcjonującym jelitem, ale nie zawsze może być wykonalne. Niewydolność jelit była niezgodna z życiem aż do lat 60. XX wieku, kiedy rozwój stabilnych roztworów aminokwasów dożylnie i emulsji lipidowych umożliwił podawanie podtrzymującej życie diety drogą pozajelitową.1 Żywienie pozajelitowe zostało następnie rozszerzone na pacjentów krytycznie chorych, gdy żywienie dojelitowe było niewystarczające lub przeciwwskazane. Wraz ze wzrostem świadomości na temat niezamierzonych skutków ubocznych żywienia pozajelitowego, bada się dobór pacjentów i czas podawania, a także podkreśla się optymalizację żywienia dojelitowego.2 Korzyści z wczesnego żywienia pozajelitowego podczas krytycznej choroby u dzieci zostały zakwestionowane, zważywszy na wyniki badań przeprowadzonych u dorosłych.3,4 Gdy spożycie składników odżywczych w jelitach jest niewystarczające u krytycznie chorych dzieci, rozważa się dwie odrębne strategie: niektóre ośrodki medyczne rozpoczynają wczesny pozajelitowy odżywianie w celu zapobiegania deficytom makroskładników, podczas gdy inne, zaniepokojone skutkami ubocznymi, opóźniają dodatkowe żywienie pozajelitowe przez tydzień, zapewniając żywienie dojelitowe.5 Fivez et al. teraz zajmij się tym obszarem niepewności w Dzienniku, informując o wynikach trzyośrodkowego badania, Wczesne i późne pozajelitowe odżywianie w oddziale intensywnej opieki pediatrycznej (PEPaNIC) .6
W badaniu 1440 pacjentów z niewystarczającym żywieniem dojelitowym przydzielono losowo do grupy kontrolnej, w której żywienie pozajelitowe podano w ciągu 24 godzin po przyjęciu lub do grupy interwencyjnej, w której żywienie pozajelitowe zostało wstrzymane do dnia 8. Wszyscy pacjenci otrzymywali wczesne żywienie dojelitowe krok po kroku, standaryzowany postęp do wyznaczonego celu. W zakładach wykorzystano różne metody określania zapotrzebowania na energię, strategie odżywiania pozajelitowego i cele kontroli glikemii. Bezwzględne zmniejszenie ryzyka nowych zakażeń (7,8 punktów procentowych) i skrócenie czasu do gotowości do wypisu z oddziału intensywnej opieki medycznej (ICU) odnotowano w grupie otrzymującej późne żywienie pozajelitowe w porównaniu do grupy otrzymującej wczesne żywienie pozajelitowe. Czas trwania wentylacji mechanicznej i prawdopodobieństwo wymiany nerki były również niższe w grupie żywienia pozajelitowo późno. Wewnętrzna wiarygodność badania była wysoka pod względem wielkości próby, losowości, ukrytego przydziału, przestrzegania protokołu, standaryzacji interwencji i analizy statystycznej. Aby określić zewnętrzną wiarygodność badania, należy omówić niektóre elementy projektu – wybraną populację, uogólnienie protokołu i trafność wyników.
Ponad 55% pacjentów w grupie kontrolnej zostało wypisanych do 4. dnia. Pacjenci ci nie byliby uznawani za kandydatów do żywienia pozajelitowego w ciągu 24 godzin po przyjęciu do większości ośrodków medycznych. Ponad 77% pacjentów w grupie otrzymującej późne żywienie pozajelitowe było wypisanych do 8 dnia bez otrzymywania jakiegokolwiek żywienia pozajelitowego. Równania stosowane do określania zapotrzebowania na energię są niewiarygodne.7 Prawdziwej adekwatności dostarczonej energii i potencjalnego kalorycznego niedostatecznego karmienia i przekarmiania nie można określić przy braku pomiaru wydatków na energię. Nie jest znana dawka dożylnego dostarczania składników odżywczych, powyżej której ryzyko uzupełniającego żywienia pozajelitowego kompensuje jego korzyści. Próg dojelitowy poniżej 80% celu żywieniowego wyzwalał suplementację żywieniem pozajelitowym w tej próbie, podczas gdy dostarczenie dożylne 66% celu żywieniowego wiązało się z poprawą wyników u dzieci otrzymujących wentylację mechaniczną.8 Słabe wyniki w grupa otrzymująca wczesne żywienie pozajelitowe może reprezentować ryzyko związane z pozajelitową drogą porodu lub skutki kalorycznego przekarmienia. Badacze urządzenia wykorzystywani do obliczenia ryzyka niedożywienia, narzędzie do badania ryzyka w zakresie stanu odżywienia i wzrostu (STRONGkids), opierają się na prostym kwestionariuszu bez zmiennych antropometrycznych.9 Stosowanie STRONGkids nie zostało zatwierdzone u krytycznie chorych dzieci i może nie jest wiarygodnym wskaźnikiem ciężkiego niedożywienia. 10 Według oceny z dla wskaźnika masy ciała tylko niewielka część pacjentów w tym badaniu miała umiarkowane lub ciężkie niedożywienie.
[więcej w: Implanty Stomatologiczne, dermatologia, pomoc psychologiczna ]
[hasła pokrewne: kardiolog ciechanów, czynnik von willebranda, hipotermia tekst ]

0 thoughts on “Żywienie pozajelitowe u krytycznie chorych dzieci”